ในช่วงเวลาไม่กี่วันที่ผ่านมา ของค่าย 2B-KMUTT รุ่นที่ 9 มันทำให้ผมสัมผัสถึงความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ได้พบเจอมาแสนนาน นั่นคือ การเป็นที่ย่อมรับของผู้อื่นและเป็นที่ยอมรับของตัวผมเอง
ตลอดหลายเดือนของภาคเรียนการศึกษาที่ 2 ปี 2554 เป็นเวลาที่ยาวนานและยากลำบากมากของผม เพราะผมต้องเผชิญความร้อนแรงภายในจิตใจ ที่อยากจะปลดปล่อยออกมาซึ่งตัวตนของตัวเอง
ผมร่ำเรียนวิชาในสาขาวิศวกรรมศาสตร์ ด้วยความท้อแท้และเหนื่อยหนาย คล้ายกับว่า หิ้วเพียงร่างกายไปเรียน โดยไม่ได้นำสติติดไปด้วย และแบกรับความกดดันหนักแน่นที่ถมทับ ให้จมอยู่กับความเน่าเฟะ
แต่วันนี้ ค่ายทูบี ได้ชุบชีวิตผมขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยความเป็นคนสำคัญต่อน้องๆ การได้รับการยอมรับจากเพื่อนๆ ได้เป็นคนที่มีคุณค่าต่อผู้อื่น และได้มอบกำลังใจให้กับผู้อื่น แม้หลายครั้งที่ภายในค่ายนี้ ผมจะทำพลาดผิดไปหลายเรื่อง แต่ก็ยังเรื่องที่ผมทำถูกต้องมากกว่าให้จดจำ มันจึงช่วยชดเชยช่องว่างในจิตใจผมได้มากทีเดียว
ไม่ว่าผมจะทุกข์ทรมานเพียงใดในชีวิตจริงของการเป็นนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาศตร์ แต่ในชีวิตของการเป็นพี่เลี้ยงทูบี มันทำให้ความทุกข์ทั้งหมดจางหายไปเหมือนไม่เคยมีมาก่อนเลย
ด้วยฐานะของผม และความเหมาะสมแล้ว ผมไม่อาจกล่าวยกย่องค่ายนี้จนเกินงามได้ แต่ผมอยากบอกไว้ในบล็อกเล็กส่วนตัว ที่ไม่ค่อยมีผู้ใดพบเห็นว่า "ผมรักค่ายนี้" เพราะมันเป็นที่เดียวที่ให้ความภูมิใจกับผมในเวลานี้
09.20 น.
21 เม.ย.2555